«مزار بی نشانه»
دل غریب من از گردش زمانه گرفت
به یاد غربت زهرا(س) شبی بهانه گرفت
شبانه، بغض گلو گیر من، کنار بقیع
شکست و دیده زدل اشک دانه دانه گرفت
زپشت پنجره ها دیدگان پر اشکم
سراغ مدفن پنهان و بی نشانه گرفت
نشان شعله و دود و نوای زهرا(س) را
توان هنوز زدیوار و بام و خانه گرفت
مصیبتی ست علی(ع) را که پیش چشمانش
عدو، امید دلش را به تازیانه گرفت
چه گفت فاطمه(س) کان گونه با تأثر و غم
علی(ع) مراسم تدفین او شبانه گرفت؟!
فراق فاطمه(س) را بوتراب باور کرد
شبی که چوبه تابوت را به شانه گرفت
«سید فضلالله قدسی»
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید